؛

دیروز صبح نزدیک 50-60 کیلومتر موتور روندم تا برسم تو شهر.چون موتور تو گاراژ یکی از روستاهای اطراف بود.

موتورم سی بی نیست ولی هنوز اونقدر اینجا جا نیوفتاده دخترموتورسوار تو سطح شهر باشه و اکثر خانمها موتور 50 سی سی ، برقی یا اسکوتری میرونن.و تعدادشونم خیلی زیاد و خیلیم عادیه.

وقتی رسیدم به شهر باخیال راحت هرجا میخاستم رفتم و کسی کاری به کارم نداشت...حالا چرا کاری به کارم نداشتن چون تقریبا استایلمو پسرونه زده بودم یعنی تی شرت و روش پیرهن و جوراب ساق بلند که یموقع پاچم رفت بالا تاتو هام مشخص نباشه اما از جلو همچنان هرچی سعی میکنم پسرونه به نظر بیام نمیشه و رد که میشدن میدیدن عه دختره...

دیروز چون جمعه بود باخیال راحت همه جا رفتم ولی درمورد روزهای دیگه باید یه فکری برا لباسم کنم هرچند ممکنه باز بفهمن...

دلم میخاد یه کلاه معمولی بذارم و موهام باز باشه ولی اینقدر خودمو میپوشونم که سنگین میشم...

هنوز مساعده رو بهم ندادن و من چند تا چیز دیگه میخام...

یه تلق اضافه کلاه ، دستکش و یه ست هودی شلوار جنس تی سی نازک میخام که خنکم باشه ولی نمیتونم فعلا بخرم و باید صبوری کنم تا 5م یا 10م برج دیگه که حقوق بدن.

یموقع هایی که فکرمیکنم این مملکت واقعا به درد نمیخوره و خوشبحال اونایی که توانشو دارن و میرن...تو این کشور هیچ کاری نمیتونی بکنی و همیشه باید محتاط باشی...

همین سره کارش که میام همیشه باید حواسم باشه که مانتوم تنگ نباشه یا مقنعم اینقدر بلند باشه که تا رو باسنمو بگیره و خودش مثه ماکسی میمونه درصورتی که دلم میخاست راحتتر لباس بپوشم...

راستی اسم موتورمو گذاشتم سورنا،پسره به شدت بامعرفیه.یه بار تو خاکی که داشتم از سربالایی بالا میرفتم و دور زدن امتحان میکردم زمینم زد،دسته کلاج و کایتاش شکست ولی اینقدر بامعرفت بود که خودمو سالم از زیرش کشیدن بیرون ، نه که چون تو خاکی بود چیزیم نشه ،بااینکه وزنش زیاد بود روم افتاد ولی دست و پام سالم بود و فهمیدم انتخاب درستی کردم.

شاید اگه بلایی هم سرم میومد و بیاد باز هم همینقدر دوسش داشته باشم ، چون عشقی که به این موتور دارم به آدمش نداشتم...آدمارو بخاطره یه کار خوب یا چیزی که ازشون میبینیم دوست داریم ولی موتور رو بااینکه میدونیم داره سرمون رو میبره دوسش داریم...این همون عشق واقعیه.