؛

دیشب هیچ جوره خوابم نمیبرد...اشکام بند نمیومد و بااینکه میدونستم صبح چشمام شبیه قورباغه پف میکنه بازم گریه میکردم...تا صبح هی گوشیمو نگاه میکردم که نکنه خوابم ببره...خلاصه تا خوده صبح با استرس و ناراحتی خوابیدم...همش با خدا حرف میزنم...همش ازش کلی سوال میپرسم .سوالای بی جواب..یه سوال تکراری که زیاد ازش میپرسم اینه:

که خدایا چجوری میشه یه نفرو هم از لحاظ خانواده، هم دوست،فامیل و همسر، اینقدر تنها و بی کس کنی؟چرا من باید از همه لحاظ تنها باشم...حتی یه دوسته پسر یا دختر نداشته باشم یا اعضای خانوادم،و مامان بابام، بهم محبت نکنن ،فقط پس انداختن؟بدونهیچ محبتی؟

خونم 160 متره نوساز با تمام امکانات لوکس که همشو بازحمت خودم خریدم و تمامش نوعه.سالن خونم بزرگه تقریبا و چیدمانش مدرن با نورپردازی جدید.اما میرم تو اتاق خوابم..مثه سلول انفرادی،رو تختم سینی غذامو میبرم میخورم...تو گوشی میرم.کارامو میکنم...چی بشه برم تو آشپزخونه یا تو سالن باشم...دیشب فقط به این موضوع فکرمیکردم که اگه منم مثه جوونای امروزی تو خواب سکته کنم و تو این اتاق بمیرم هیچکس نمیفهمه...هیچکس زنگم نمیزنه ببینه کجام و خوبم یا نه...

اون آقای شیرازی که قرار بود ازش ماشین بخرم مجرد از آب دراومده بود و طی یه تماس فردای اون روز بهم گفت شما مجردی؟من مجردم و قصد ازدواج دارم .که یهو برگشتم گفتم من از راه دادگاه میترسم و قصد ازدواج ندارم.یعنی نه چیزی پرسیدم نه هیچی.که خودش شروع کرد بگه آخه من خیلی ارث بهم رسیده و دنبال خانمی مثه شما بودم و فقط یکی از زمینای بابام20 میلیارده و فلان

که اصلا واسم مهم نبودو فقط گوش میدادم چون فکرمیکردم یه شوخیه و داره همینجوری مالشو به رخ من میکشه..که برگشتم گفتم خدا زیادش کنه و منم فقط بتونم ماشینمو ارتقا بدم دیگه هیچی تو دنیا نمیخام...

نمیدونم چرا همه چی برام سخت شده...همین نفس کشیدن برام سخته دیگه...

صبح تختمو مرتب کردم و با خودم گفتم شاید عصر یکی بهم رسید و خونم مرتب باشه که بعد یادم افتاد اصلا من کیو دارم که بیاد خونم که بخاد ببینه...یه کم یخ برداشتم و قبل از اینکه ریمل بزنم شروع کردم رو چشمام گذاشتم که یه کم پفشو بخوابونه...وبا بغض اومدم شرکت.

تشنه ی محبت شدم...انگار اولین عابری که به پستم بخوره رو بایدمحکم بغل کنم و فقط زار بزنم...چراااا اینقدر تنهام...این حق من نیست...